Over Martijn de Boer
Martijn de Boer, geboren op 17 juni 1971 te Apeldoorn. Studeerde aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg en aan de Hogeschool voor Beeldende Kunsten in Den Bosch. Werkt vanaf 1992 als beeldend kunstenaar. Gaf van 1993 t/m 1998 schilder- en tekenles in Oisterwijk en van 1996 t/m 2003 in zijn atelier in Tilburg. Zijn werk is opgenomen in particuliere en publieke collecties. Sinds 2001 als bestuurslid verbonden aan Argument Vertoningsruimte, Tilburg.

Over het werk
Het werk van Martijn de Boer is nogal divers, zowel in thema's als in techniek. Hij zou figuratief schilder te noemen zijn, maar zeker geen realist. Realisme is voor hem onbelangrijk, zijn doel is niet om de natuur zo getrouw mogelijk weer te geven. Juist niet zelfs, hij zoekt naar facetten die zich voorbij de realiteit bevinden.

Centraal in het werk van Martijn de Boer staat de mens en menselijke interactie. Daarin zit vaak een mythologisch of religieus thema verscholen, of een basaal thema zoals liefde. Hij hecht sterk aan de invloeden van cultuur en traditie, daarom ook aan traditionele schilderkunst, en doet regelmatig grondige studies naar verschillende oude meesters en traditionele iconografie. Doordat de cultuur en de mens zelf verandert, wordt ook visuele informatie anders opgenomen. Daarom zoekt Martijn de Boer naar thema's die tijdloos zijn en de veranderlijkheid overstijgen. In deze snelle wereld probeert hij het moment en de persoon, de menselijkheid, stil te zetten.

Martijn de Boer stelt zichzelf als taak om de oprechte lijn van de traditionele schilderkunst vast te houden en beschouwt zichzelf dan ook als volgeling van deze traditie. En toch is hij modern kunstenaar, dat is het dilemma, de paradox waarin hij zich bevind. Tussen een veelvoud aan reclames, televisie, billboards, computers-graphics en ga zo maar door, maakt hij ouderwets schilderijen. Dat wil absoluut niet zeggen dat hij deze overdosis aan beelden negeert. Hij zoekt voortdurend redenen waarom (figuratieve) schilderkunst nog steeds belangrijk is.

In zijn werk gebruikt hij veel foto's. Een groot deel van het beeldmateriaal komt uit art communities op internet (zoals deviantart.com), waar modellen hun foto's online beschikbaar stellen voor kunstenaars. 'Stockfotos', waarvan het gebruik vaak is gebonden aan strenge regels, veelal ten dienste van het onbegrensde narcisme van een model. Martijn raakte gefascineerd door dit fenomeen: al kende hij de modellen niet persoonlijk, toch waren enkelen zijn muze voor korte of langere tijd.

Het werk dat hij van de modellen maakt zet hij ook online en daarop wordt gereageerd. Zo ontstaan summiere, oppervlakkige contacten. De anonieme modellen krijgen een 'gezicht', al is het oppervlakkig. Sommigen waren dolenthousiast, anderen zeiden 'I'm flattered', sommigen bleven koel en reageerden niet of nauwelijks. Er was ook een Duits meisje, terug te vinden in tal van zijn schilderen, dat na een serie schilderijen van Martijn opeens de online art community verliet. Ze zat in een persoonlijksheidscrisis, omdat ze vond dat Martijn haar te dik had geschilderd. De virtuele persoonlijkheid die zij gecreeerd had, haar ideale zelfbeeld, werd bruut verwoest.

Als schilder word je op online meegevoerd naar vreemde werelden: van fantasy tot gothic, van lieflijke engeltjes tot aan naakte lichamen ingesmeerd met bloed. Presentatie is alles. Narcisme is troef, en wordt op een gecontroleerde manier aangeboden. Het is een wereld van exhibitionisme, maar een bijzondere: het virtuele exhibitionisme. De anonimiteit van het internet maakt uiterlijk en presentatie kneedbaar. Maar achter deze anonimiteit zit altijd een mens, die Martijn de Boer zichtbaar wil maken. De grens tussen werkelijkheid en fictie online (het kneedbare zelfbeeld), pareert Martijn met een ontluikende menselijkheid in zijn werk. De anonimiteit bestaat niet meer, het model wordt 'mens gemaakt'.